Bazen “biz”le başlayan cümleler duymaya ihtiyacımız var.

Sinemaya gitmeliyiz, hafta sonu atlayıp bir yerlere gitmeli bütün günü baş başa geçirmeliyiz, yazın mutlaka burada tatil yapmalıyız…

Çok yalnızız, aslında buna kendimizi alıştırdık ve bu yalnızlıkla mücadele edebiliyoruz, hayatımızı engellemesine izin vermiyoruz çoğunlukla. Hatta bunu bir kalkan olarak kullanıyoruz, güçlü görünmemizi sağladığı için. Ama an geliyor tek başına uyumak zorunda olmak çok acı veriyor. Yok, hayır yalnızlığı kabullenmediğimizden değil işte, buna, bu sevgiye ihtiyacımız olduğunu bazen günlük uğraşlarla kapatamıyoruz sadece.

Ama ardından şöyle düşünüyoruz acımasızca, biriyle seviştikten sonra onun bize sarılıp uyumasına izin verirsek, buna alışabiliriz (ya da buna benzer başka şeylere) ve bu bize daha sonrasında yalnız uyumaktan çok daha fazla acı verebilir. Kaşlarımızı çatar, yastığımıza sımsıkı sarılır, uyumaya zorlarız kendimizi. Ben güçlü bir kadınım başka biriyle uyumaya ihtiyacım yok, der kaparız gözlerimizi kabullenmediğimiz acı gerçeklere.

Bir de şöyle bir şey vardır ki, neyin gerçek, neyin mantıklı olduğuna karar vermemizi zorlaştırır iyice, bir ilişkide olsak da temelde yalnız olduğumuz gerçeği.

Öyle evet, aslında hep yalnızız "üstelik mezarımızda tamamen yalnız olacağız" peki kabullenmek zorunda olduğumuz bu gerçek yüzünden derin duygularımız kamçılamak zorunda olmak çok zor değil mi?

Yapmayın bu gerçekten çok zor…

Bugün hava inanılmaz güzel mesela ama biz böyle güneşli bir günü "sevdiğimiz adam"la el ele tutuşarak, bir banka oturup tatlı tatlı öpüşerek geçirmek yerine, “arkadaşlarımız”la geçireceğiz. Onlarla kendimizi aptal alışveriş merkezlerine tıkacağız, sonrasında aptal bir yemek sonrasında, belki sinema, ya da bahçeli de üç beş (bilmiyorum artık kaç tane) tekila ve gecenin sonunda yeni tanışılan adamların numaraları ellerimizde eve dönüp yalnız başımıza o soğuk yatağa gireceğiz. Evet, yatağa girerken yeterince sarhoş olduğumuz için o an koymayacak bu bize...

Ama daha ne kadar sürecek bu...